mały|Wiatrak polderowy typu wipmolen z kołem wodnym. Wiatrak polderowy – rodzaj wiatraka, zwykle usytuowanego na grobli, używanego do przepompowywania wody z niższego poziomu na wyższy w celu osuszania polderu. Najwięcej tego rodzaju wiatraków znajduje się na obszarach polderowych w środkowej i zachodniej Holandii. mały|Śruba Archimedesa z przepompowni polderu De Horn w Holandii o wydajności 18 m³/min. Historia Najstarszym wiatrakiem używanym do przepompowywania wody jest wiatrak z okolicy Gandawy wybudowany w 1316.https://archisarchief.cultureelerfgoed.nl/Archis2/Archeorapporten/18/AR22632/Rapport%20gemaal%20Hoekpolder%20definitieve%20versie%20COMPLEET.pdf. W XIV w. Wiatrak polderowy typu (niderl. Kokermolen) jest rozwinięciem koźlaka. Podstawową innowacją młyna typu wipmolen w porównaniu z koźlakiem było przeniesienie większości mechaniki młyna i pomieszczeń do podstawy młyna, która była zamkniętym pomieszczeniem z drewnianymi lub murowanymi ścianami. Stało się to możliwe dzięki przesunięciu wału pionowego do osi obrotu młyna poprzez zastąpienie tzw. „siodła" – dębowym pustym cylindrem, kołczanem (w języku dolnoniemieckim i niderlandzkim: Koker), przez który przechodzi pionowy główny wał napędowy (wał królewski). Od początku XV w. wiatraki polderowe zaczęto budować w rejonie Alkmaar.