W latach 1892–1912 prowadziła kursy dla analfabetów, komplety niedzielne dla młodych dziewcząt, wieczorne komplety dla chłopców, na których uczyła języka polskiego, historii Polski i arytmetyki. Najzdolniejsze uczennice przygotowywała na tzw. ludówki – nauczycielki, które prowadziły zorganizowane przez nią tajne komplety dla dzieci robotników i ubogich chłopów. Nauczała również na kursach dla szwaczek i rzemieślników.
Organizowała pomoc materialną, choinki, święconki i wyjazdy letnie dla najbiedniejszych dzieci. Polskie społeczeństwo Mińska wspierało materialnie jej działalność i udostępniało swoje domy i mieszkania na tajne szkoły. Dwory na ziemi mińskiej: Czarnockich, Jeleńskich, Reytanów, Krahelskich przyjmowały dzieci na kolonie letnie. W domach doktora Witkowskiego i Niesłuchowskich w Mińsku odbywały się ważne uroczystości. Doktorowa Malkiewiczowa, M. Iwaszkiewiczowa, M. Niesłuchowska, K. Boguszewska i M. Lagietowiczówna zajmowały się zbieraniem ofiar pieniężnych i organizowaniem tajnych kompletów.
W 1905 roku po wybuchu rewolucji zwołała zebranie, na którym przedstawiła warunki tajnego nauczania i sytuację oświatową w Mińsku oraz zainicjowała utworzenie Towarzystwa Oświata, w którym działała do 1912.