W 1926 zdobył mandat deputowanego do Skupsztiny Królestwa SHS.
Po zamachu na Stjepana Radicia w 1928 wbrew stanowisku większości polityków chorwackich był zwolennikiem dalszej współpracy z dworem Aleksandra I. Po ustanowieniu dyktatury królewskiej w Jugosławii w 1929 stanął na czele banowiny primorskiej. W 1932 zrezygnował z tego stanowisko po ataku żandarmów na procesję katolików w Omišu. W latach 1939–1941 zasiadał w Senacie Królestwa Jugosławii. W 1941 po agresji na Jugosławię został internowany przez włoskie władze okupacyjne.
Po przejęciu władzy przez komunistów otrzymał propozycję objęcia stanowiska w nowym rządzie. Z uwagi na chorobę serca nie podjął się tego zadania. Kiedy odmówił żądaniom władz komunistycznych, aby przekonał Ivana Meštrovicia do powrotu do Jugosławii został aresztowany. Stanął przed sądem w Splicie oskarżony o współpracę z dyktaturą Aleksandra I. Skazany na 7 lat więzienia i konfiskatę majątku. Początkowo odbywał karę w Szybeniku, skąd został przeniesiony do więzienia w Lepoglavie, gdzie zmarł w 1949. Władze jugosłowiańskie w 1987 wyraziły zgodę, aby spoczął w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Lovrinac w Splicie.
Odznaczony Orderem św. Sawy III st., Orderem Korony Jugosłowiańskiej I i II stopnia.