Po wybuchu I wojny bałkańskiej mianowany zastępcą szefa sztabu I Armii. W 1912 negocjował umowę wojskową z Czarnogórą, a w 1913 układ wojskowy z Grecją, pozostając w Atenach jako attache wojskowy Królestwa Serbii. Po wybuchu I wojny światowej skierowany do Czarnogóry, gdzie objął funkcję zastępcy szefa sztabu armii czarnogórskiej, a po rezygnacji gen. Božidara Jankovicia kierował sztabem armii. Funkcję tę pełnił do 1916, kiedy powrócił do Serbii i otrzymał stanowisko zastępcy szefa sztabu armii serbskiej. W tym samym roku wyjechał do Francji, gdzie zabiegał o dostawy sprzętu wojskowego.
W 1919 w stopniu generała pełnił funkcję szefa jugosłowiańskiej misji wojskowej skierowanej na paryską konferencję pokojową. Przez kilka miesięcy dowodził dywizją sawską, a w 8 grudnia 1921 otrzymał stanowisko szefa sztabu generalnego. W tym samym roku objął stanowisko szefa sztabu armii Królestwa SHS. W latach 1922–1924 stał na czele ministerstwa wojny. Funkcję szefa sztabu generalnego ponownie objął w 1924 i pełnił ją do 1928. W kwietniu 1929 przeszedł w stan spoczynku.