Karel Krejčí (ur. 20 sierpnia 1904 w PradzeMatriční záznam o narození a křtu farnosti při kostele sv.Václava na Smíchově v Praze, zm. 26 czerwca 1979 tamże) – czeski pisarz, slawista, bohemista, polonista, historyk literatury, autor książek popularyzatorskich o Pradze i nauczyciel akademicki.
Życiorys W 1923 r. zdał maturę w gimnazjum małostrańskim. Następnie podjął studia germanistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Karola w Pradze; później zainteresował się jednak polonistyką. Jego nauczycielami byli m.in.: Marian Szyjkowski, Jan Máchal, Jan Jakubec i Otokar Fischer. W latach 1927–1928 odbył staże na uczelniach w Krakowie i w Warszawie. W 1928 r. uzyskał tytuł PhDr. na podstawie pracy Polské hnutí revoluční v letech 1830–1846 a české národní obrození. Od 1929 r. był asystentem słowiańskiego seminarium na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Karola. W 1934 r. habilitował się jako docent polonistyki na podstawie pracy Polská literatura ve vírech revoluceJasna Hloušková. Karel Krejčí – učitel, kolega, inspirátor. [w:] „Opera Slavica”. 1995, roč. 5, č. 3, s. 42-47 (pozn.: Habilitace v roce 1934). W trakcie drugiej wojny światowej, gdy doszło do zamknięcia czeskich szkół wyższych, pracował i uczył jako profesor w Pradze (obchodní akademie), a następnie był zatrudniony w Instytucie Słowiańskim.