Pnin – trzynasta z kolei powieść Vladimira Nabokova i czwartą napisaną w języku angielskim. Nabokov zaczął ją pisać latem 1953 w Ashland w Oregonie, gdzie zamieszkał, by poznać tamtejsze motyle. Cztery rozdziały Pnina były publikowane w tygodniku „The New Yorker” w latach 1953–1955. Książka została ukończona w sierpniu 1955.
Oryginalna wersja Pnina, którą Nabokov wysłał do wydawnictwa , zawierała dziesięć rozdziałów i kończyła się przedwczesną śmiercią bohatera na atak serca. Redaktorowi Vikinga powieść nie spodobała się, w szczególności jej zakończenie, wobec czego Nabokov przerobił ją, zmieniając chwilowo tytuł na Mój biedny Pnin. Ostatecznie Pnina wydało wydawnictwo Doubleday w 1957. Mimo opinii niektórych krytyków, że jest to raczej zbiór szkiców niż powieść, Pnin cieszył się takim powodzeniem, że nakład został wyczerpany już po dwóch tygodniach od publikacji.
Pnina zalicza się do podgatunku „powieści kampusowych”. Tytułowy bohater jest staromodnym profesorem literatury rosyjskiej, który próbuje odnaleźć się w nowoczesnym (choć prowincjonalnym) amerykańskim środowisku akademickim przełomu lat czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku.