Narrator opowiada o swoim pierwszym spotkaniu z Timofiejem Pninem wiosną 1911 roku, gdy jako młody chłopiec odwiedził jego ojca Pawła Pnina, okulistę. Kilka lat później poznał w Paryżu Lizę Bogolepow, skrytykował jej wiersze pisane w stylu Achmatowej, co pchnęło ją do próby samobójczej. Po jego wyjeździe z Paryża Liza wyszła za mąż za Pnina.
Na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych spotykał Pnina w Nowym Jorku, razem wzięli udział w programie literacko-artystycznym z okazji setnej rocznicy śmierci wybitnego rosyjskiego pisarza. Pnin nie przypomina sobie tych spotkań, zarzuca narratorowi, że je zmyślił.
W tym samym czasie, kiedy Pnin traci zatrudnienie na Uniwersytecie Waindell, narrator zostaje tam profesorem. Z myślą o utworzeniu specjalnej sekcji rusycystyki pisze do Timofieja Pnina, proponując mu posadę. Pnin jednak opuszcza Waindell. Powieść kończy się, gdy Jack Cockerell, dziekan anglistyki w Waindell, zaczyna narratorowi opowiadać, jak to Pnin zabrał do Cremony niewłaściwy referat. Koło narracji się zamyka.
Przypisy
Bibliografia Vladimir Nabokov, przeł. Anna Kołyszko: Pnin: powieść. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1987. Vladimir Nabokov, przeł. Anna Kołyszko: Pnin : powieść. Warszawa: DaCapo, 1993. Brian Boyd, Vladimir Nabokov: The American Years, Princeton University Press, 1991 – 783,
Kategoria:Anglojęzyczne powieści Vladimira Nabokova Kategoria:Powieści z 1957