Wydał sporo swoich pieniędzy na upiększenie świątyni.
W 1907 zmarła Carolina Cauchi. Kościół, zgodnie z jej testamentem, przeszedł pod zarząd sióstr Dominikanek, które wkrótce, z powodu braku środków na jego zarządzanie, przekazały go biskupowi Gozo.
Okres po II wojnie światowej, a zwłaszcza lata 60. XX wieku przyniosły wzrost populacji wioski. Ks. Joseph Curmi, ówczesny rektor kościoła, zdecydował się na jego rozbudowę. Prace rozpoczęto w 1969, zaś w 1972 biskup Nikol Ġużeppi Cauchi poświęcił dobudowaną z tyłu kościoła część. Podczas rozbudowy świątyni, na placu przed jej frontem ustawiona również została figura Matki Bożej z Dzieciątkiem.
Architektura Wygląd zewnętrzny Fasada zbudowana jest w typowej powściągliwej klasycznej kompozycji, emanująceje siłą i prostotą. Elewacja frontowa jest otoczona parą pilastrów, które wznoszą się na pełną wysokość budynku, wspierając belkowanie i gzyms. Powyżej gzymsu elewacja zwęża się, przechodząc w segmentowy fronton. Główne drzwi, usytuowane centralnie w fasadzie, zwieńczone są trójkątnym frontonem wspartym na zrolowanych wspornikach, które z kolei osadzone są na szczycie prostych pilastrów, stojących po obu stronach drzwi.