W czerwcu 1941, po agresji Niemiec na ZSRR, Dinić wraz z Aćimoviciem uczestniczyli w spotkaniu z niemieckim komendantem Serbii Ludwigiem von Schroederem, w czasie którego podjęto decyzję o zatrzymaniu wszystkich osób znanych z działalności komunistycznej. 10 lipca 1941 objął stanowisko zastępcy komisarza spraw wewnętrznych. Odpowiadał za zwolnienie z pracy 10 tys. osób, które uznano za niepewne politycznie, a także za zwalczanie ruchu oporu - zarówno komunistycznego jak i czetników Dragoljuba Mihajlovicia. Kiedy Aćimović utracił zaufanie władz niemieckich, w październiku 1942 Dinić objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych w kolaboracyjnym rządzie Milana Nedicia. Nominacja ta wywołała oburzenie strony bułgarskiej, a dyplomaci bułgarscy próbowali wpłynąć na zmianę tej decyzji. Dinić szybko zniechęcił do siebie także Nedicia, kontaktując się z Niemcami bez jego wiedzy i oskarżając premiera o sabotowanie niemieckich decyzji, a także Dragomira Jovanovicia, burmistrza Belgradu, na którego Dinić donosił Niemcom. W listopadzie 1943 Dinić został odwołany i objął funkcję ministra odpowiedzialnego za politykę społeczną.