Najazd Mongołów w 1241 spustoszył ziemie polskie. Porzucone w popłochu przez mieszkańców – na wieść o zbliżających się najeźdźcach – miasto, po przeniesieniu majątku i zapasów żywności do książęcego grodu na Ostrowie Tumskim, zostało z rozkazu księcia Henryka Pobożnego ze względów strategicznych spalone. Oblężenie grodu przez Mongołów trwało tylko kilka dni, ale samo miasto leżało w zgliszczach; nadto w bitwie pod Legnicą poległ książę Henryk Pobożny.
Po wycofaniu się Mongołów ze Śląska przez Morawy na Węgry doszło do drugiej lokacji miasta (po zniszczeniach, do których doszło w związku z najazdem). Nastąpiła ona także lewym brzegu Odry, na terenie poprzedniej lokacji, w roku 1242. Dokument lokacyjny Bolesława Rogatki również się nie zachował; wiadomo o nim, że powstał przed , choć tylko ze słabo udokumentowanych przekazów pośrednich.
W roku 1261 nastąpiła jeszcze jedna, trzecia już lokacja miasta, przy czym Henryk III Biały nie wprowadził wówczas żadnych poważnych zmian stanu z poprzedniego lokowania, a jedynie uporządkował regulacje, które w dokumencie powstałym krótko po tatarskim najeździe mogły być nie dość dobrze dopracowane.