Czasy nowożytne – wrocławskie przedmieścia Już od końca średniowiecza, kiedy Stare Miasto (wraz z Nowym Miastem) zostało otoczone nowoczesnymi fortyfikacjami i wspomaganymi przez nurt Odry i Oławy (na północy i wschodzie) oraz zewnętrzną fosę miejską (chroniącą je od południa i zachodu), tereny poza murami – jego przedmieścia – pełnić zaczęły rolę służebną wobec mieszczan. Osiedlali się na tych terenach rolnicy i hodowcy, dostarczający zboże, warzywa, owoce i mięso. Głównie tymi zajęciami trudnili się mieszkańcy Przedmieścia Oławskiego, Świdnickiego, Mikołajskiego (położonych na lewym brzegu Odry) oraz Przedmieścia Odrzańskiego (położonego na prawym brzegu, na północny zachód od ufortyfikowanego Wrocławia).
Nieco inną rolę niż pozostałe przedmieścia pełniło to położone na północny wschód od miasta, obejmujące w tym okresie wyspy: Ostrów Tumski oraz Piasek (od jej nazwy pochodzi określenie Przedmieście Piaskowe, Sand Vorstadt), Bielarską, Młyńską, Słodową i Tamkę, a także południową część Ołbina. Ostrów Tumski jako pierwotne centrum osady książęcej i pierwotna siedziba książąt śląskich, a także biskupstwa, stała się dla Wrocławia najważniejszym ośrodkiem władzy kościelnej, ale pozostało poza miejskimi fortyfikacjami. Do Przedmieścia Piaskowego zaliczały się też prawobrzeżne wsie Fischerau i Scheiting, tj.