Składowe W latach 80. XX wieku za Tomem Elfringiem do społecznych zaliczył usługi edukacyjne, zdrowotne oraz związane z opieką. Tom Elfring stwierdził, że usługi społeczne różnią się od pozostałych tym, że mają nierynkowy charakter. Są one głównie udzielane przez państwo, ale też przez organizacje działające nie dla zysku, prywatne firmy i profesje. W tych ostatnich przypadkach zwykle są subsydiowane przez państwo.
Barbara Szatur-Jaworska w 2008 wymieniła następujące dziedziny usług społecznych: edukację i wychowanie, ochronę zdrowia, pomoc społeczną, resocjalizację, kulturę, rekreację i wypoczynek, a także socjalne budownictwo mieszkaniowe.
Dostępność usług społecznych Dostępność usług społecznych to adekwatna do potrzeb osób możliwość korzystania przez nie z tych usług na terenie gminy, ewentualnie w najbliższym sąsiedztwie. Jest ona wypadkową kilku czynników, m.in.: usługa musi być świadczona na danym terenie, potencjalni użytkownicy muszą wiedzieć o danej usłudze i mieć możliwość wejścia w relację z instytucjami i osobami świadczącymi usługę, ponadto osoby muszą być przekonane, że dana usługa zaspokoi ich potrzebę oraz potrzebna jest choćby minimalna aktywność potencjalnego użytkownika, by z danej usługi skorzystać.