Postać zjawia się na nowo, gdy kończą się próby milczenia i Papageno poszukuje księcia Tamina, a pijąc podane mu wino znowu zaczyna marzyć o miłości. Tym razem staruszka wręcz żąda od niego przysięgi dozgonnej wierności, praktycznie grożąc mu, że w innym przypadku zostanie o samym tylko chlebie i wodzie bez przyjaciela, ale zwłaszcza bez żadnej przyjaciółki. Papageno do składanej przysięgi dodaje niemal bezgłośną klauzulę, mówiącą o tym, że jego umowa będzie obowiązywała, dotąd, dokąd nie znajdzie jakiejś młodszej i ładniejszej kobiety. Nawet taka przysięga powoduje jednak przemianę brzydkiej staruchy w obiecaną Papagenowi przed próbami podobną jemu dziewczynę, atrakcyjną i młodą Papagenę. Kapłani jeszcze i tym razem rozdzielają parę wprawiając Papagena już nie tylko we frustrację, ale i w depresję.
Trzecie wejście Papageny ma miejsce, kiedy niemogący z nią być Papageno niemal wiesza się na napotkanym drzewie. Zanim pożegna się on z zakłamanym według niego światem, uratują go Trzej Chłopcy przypominając, że ma swoje srebrne dzwoneczki, które tak wiele potrafią uczynić. Jest to najlepsza możliwa rada (Papagena, Papagena, Papagena). Kiedy tylko uratowany od samobójstwa dotyka instrumentu, zaraz zjawia się jego piękna, młoda ukochana.