Labry: czerwone, podbite srebrem.
Bonin VI (Sulicki IV, Bonin-Sulicki): W polu dwie głowy baranie na wprost w słup. Klejnot: nad hełmem w koronie trzy pióra strusie. Labry w barwach nieznanych.
Najwcześniejsze wzmianki Za główny wariant herbu należy uznać Bonin I, wymieniany przez Bagmihla (Pommersches Wappenbuch, 1843) oraz Ledebura (Wappenbuch der Preussichen Monarchie, 1828). Herb ten znany jest od początku XIV wieku (pieczęć Henninga von Bonin z 1409 roku) i w przytaczanej tu formie został oficjalnie uznany za herb całego rodu Bonin przez radę rodziny w roku 1898.
Herb Bonin Ia był osobistym herbem Antona von Bonin, wójta biskupstwa kamieńskiego, wymienia go Nowy Siebmacher w 1631 roku.
Herb Bonin Ib to odmiana zamieszczona wśród herbów szlachty śląskiej w XVII-wiecznym wydaniu herbarza Siebmachera, błędnie podpisana Die Ponine.
Herb Bonin II to odmiana używana przez niektórych członków rodu w XVII wieku – zamieszczona jako herb Joachima Ernesta von Bonin w herbarzu Siebmachera z 1603 roku, następnie przytoczony przez Bagmihla.
Herb Bonin III miał być używany przez część rodziny od końca XVII wieku.
Wariant IV pochodzi z końca XVIII wieku, upowszechniony w XIX wieku wśród członków rodu na Kaszubach. Wymieniają go Bagmihl i Nowy Siebmacher.