W lipcu 1937 roku, jako członek reprezentacji Polski, wystartował na szybowcu CW-5 bis/35 w szybowcowych mistrzostwach świata w Rhön na górze Wasserkruppe, podczas których zajął ósme miejsce w klasyfikacji generalnej. Podczas tych zawodów otrzymał nagrodę ufundowaną przez Hermann Göringa za najwyższą wysokość (3295 m nad poziom morza). Ustanowił dwa szybowcowe rekordy Polski: przewyższenie 2540 m i w przelocie docelowym.
W sierpniu 1937 roku wystartował na szybowcu PWS-101 w V Zawodach Szybowcowych w Inowrocławiu, gdzie zajął drugie miejsce.
18 maja 1939 roku na lotnisku w Skniłowie oblatał prototyp szybowca PWS-102 Rekin.
Po wybuchu II wojny światowej został ewakuowany do Francji, gdzie pracował w firmie Oleander produkującej podwozia i instalacje hydrauliczne do samolotów. Po upadku Francji ewakuował się z Marsylii do Tunezji, gdzie został aresztowany i do lutego 1941 roku przebywał w obozie El Kef. Następnie trafił do obozu karnego w Le Vernet i na budowę zapory wodnej w Pirenejach. Został uwolniony jesienią 1941 roku. Za pośrednictwem konsulatu Stanów Zjednoczonych w Marsylii otrzymał wizę tranzytową przez Hiszpanię i Portugalię i w 1942 roku dotarł do Kanady. Został zatrudniony w firmie Dowty Equipment of Canada zajmującej się produkcją podwozi i instalacji hydraulicznych do samolotów.