Skały, w których powstała jaskinia, to gruboławicowe wapienie z jury późnej. Na warstwach międzyławicowych powstały wymycia i anastomozy. Jaskinia powstała w jednym z takich międzyławicowych wymyć, a jej część przyotworowa dodatkowo przecięta jest pionową szczeliną. W jaskini brak nacieków. Namulisko składa się z ciemnobrunatnego piasku, w tylnej części korytarza z domieszką gruzu wapiennego. Jaskinia jest sucha, ale czasami z jej stropu kapie woda – w namulisku występują bowiem wykapki. W większości podlega wpływom środowiska zewnętrznego. Oświetlona jest tylko jej część przyotworowa, w końcowym odcinku za załamaniem jest ciemna.
Skałę przerastają korzenie drzew – są widoczne w tylnej części jaskini. W namulisku występuje próchnica. Wewnątrz jaskini obserwowano pająki, komary i ćmy.
Historia eksploracji i dokumentacji Jaskinia zapewne była dawniej większa, jednak jej część została zniszczona podczas eksploatacji kamieni. Po raz pierwszy wzmiankowana była przez M. Szelerewicza i A. Górnego jako Schronisko w Kamieniołomie I z podaną długością 5 m. Pierwszy plan opracowali R. Stachnik i M. Nęcki w 1995 r. W styczniu 1999 r. B. Słobodzian sporządził dokumentację jaskini. W 2005 r. w opisie inwentarzowym J. Baryły, A. Górnego, M Pruca, B. Słobodziana i M.