Tahegan, Tahekan (δηναριον, denarius) to nazwa jednostki miary masy, a przede wszystkim złotej lub srebrnej monety używanej na Bliskim Wschodzie, używana od VII wieku aż po późne średniowiecze. Współcześnie określenie Tahegan jest używane tylko w odniesieniu do złotych monet ormiańskich bitych między XII a XIII wiekiem. mały|Lewon I Tahegan. Awers fałszerstwa z epoki. Moneta sprzedana na aukcji Nomisma Aste Srl. Prywatna Kolekcja. Do innych nazw używanych, często zamiennie na określenie złotej monety w tym regionie w średniowieczu, należą: Tenar (Denar), Bizant (Bezant), Rouge, Byzantii stauratii, Bissancio sarracinati, Bissancio d'Armenie.
Armenia Cylicyjska Istnienie złotych monet emitowanych przez ormiańskich królów przez długi czas budziło kontrowersje. Obecnie przyjmuje się jednak, że tagehan był wybijany przez ormiańskich królów w bardzo małych nakładach i miał przede wszystkim znaczenie symboliczne, a nie typowo obiegowe. Złote monety tego typu są jedynie przypisywane trzem królom Armenii Cylicyjskiej - Lewonowi I, Hetumowi I oraz Konstantynowi I. mały|Lewon I Tahegan. Rewers fałszerstwa z epoki. Moneta sprzedana na aukcji Nomisma Aste Srl. Prywatna Kolekcja. Masa tych monet różni się w zależności od władcy, za którego panowania zostały one wybite. W monetach Lewona I znane egzemplarze ważą od 7,00 - 6,25 g.