Mennica w Gubinie – mennica, której początki datuje się na drugą połowę XIII wieku. Szczyt jej działalności przypadł na okres nowożytny, lata 1622–1623 oraz panowanie Augusta III Sasa (1751-1755), kiedy to bito monety na potrzeby sąsiedniego rynku polskiego.
Średniowiecze Miasto po krótkim okresie panowania Henryka Brodatego trafiło we władanie rodu Wettynów. W roku 1235 z nadania margrabiego Miśni i Marchii Wschodniej – Henryka III Dostojnego, Gubin otrzymał przywilej lokacyjny na prawie magdeburskim. Po śmierci władcy w 1288 r. na krótko obszar Łużyc odziedziczył jego wnuk Diezmann (Dytryk). To właśnie z tym władcą związane są pierwsze informacje o działalności lokalnej mennicy, a właściwie gubińskiego mistrza menniczego. Dytryk przebywając w mieście wydał dokument datowany na 20 marca 1295 r., w którym to obdarował miejscową kaplicę szpitalną Ducha Świętego czynszem w wysokości 8 grzywien. Na kwotę tę składały się m.in.: wpłaty dokonane przez Ulryka i (Pilgrima?), synów mistrza menniczego. Mimo że jednoznacznie nie zidentyfikowano monet – brakteatów, wytworzonych w tamtym czasie w Gubinie, to wydaje się prawdopodobne, że stanowiły one część skarbu znalezionego w roku 1897 w podgubińskim Starosiedlu (wówczas Starzeddel).