Rosyjski ornitolog Boris Stegmann w 1930 wydzielił 4 podgatunki dzierzby pustynnej: L. i. isabellinus, L. i. phoenicuroides, L. i. speculigerus i L. i. tsaidamensis. Za tą klasyfikacją podążali późniejsi autorzy, aż do Crampa i Perrinsa (1997). Już wcześniej jednak rosyjscy autorzy – tacy jak Korelov (1970), Stepanian (1990), Kriukov (1995) i Panov (1996) – podnosili dzierzbę rdzawosterną do rangi gatunku. Współcześnie L. i. speculigerus jest uznawany za synonim podgatunku nominatywnego dzierzby pustynnej. Opisany został nieuznawany podgatunek L. p. karelini (Bogdanov, 1881), który być może obejmuje formy będące hybrydami dzierzb rdzawosternych i gąsiorków (L. collurio) powstałymi w wyniku introgresji. Niezależnie od kwestii systematyki tego podgatunku wiadomo o krzyżowaniu się dzierzb rdzawosternych i gąsiorków. Według Svenssona i Shirihai (2018) są to raczej przedstawiciele odmiany barwnej. Osobniki pasujące ubarwieniem do L. p.