W wyborach w 2014 i 2019 bez powodzenia ubiegał się o mandat eurodeputowanego.
W wyborach parlamentarnych w 2019 kandydował do Sejmu z listy współtworzonej przez jego ugrupowanie federacyjnej partii Konfederacja Wolność i Niepodległość w okręgu gdyńskim. Został wybrany na posła IX kadencji, otrzymując 19 334 głosy. Wybrano go na jednego z wiceprezesów partii KORWiN oraz na jednego z zastępców przewodniczącego Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży. Został następnie jednym z kandydatów w zorganizowanych przez Konfederację prawyborach mających wyłonić jej kandydata w wyborach prezydenckich w 2020.
W marcu 2022 wraz z Jakubem Kuleszą i Dobromirem Sośnierzem opuścił partię KORWiN. W tym samym roku został prezesem partii Wolnościowcy (która zakończyła działalność w 2024). W lutym 2023 został wykluczony z Konfederacji, zarzucono mu „działanie na szkodę partii” (według Artura Dziambora miało to związek z kilkoma jego wypowiedziami medialnymi). W tym samym miesiącu ogłosił współtworzenie koła poselskiego Wolnościowców (które rozpadło się kilka miesięcy później). We wrześniu 2023 dołączył do Koalicji Polskiej (pozostając posłem niezrzeszonym). W 2023 nie został wybrany do Sejmu kolejnej kadencji (kandydował z listy Trzeciej Drogi, otrzymując 9168 głosów).