Po angielskim wydaniu książka zdobyła rozgłos za oceanem i została entuzjastycznie przyjęta, zdobywając uznanie międzynarodowej krytyki oraz laury przyznawane przez organizacje żydowskie. Za arcydzieło uznał ją Daniel Goldhagen. Promowały ją żydowskie autorytety oraz organizacje, w tym nowojorski Holocaust Memorial Museum. Utytułowano ją kilkoma znaczącymi nagrodami, takimi jak: National Jewish Book Award (pol. Narodowa Nagroda Żydowskiej Książki w USA), Prix Mémoire de la Shoah we Francji, Jewish Quarterly Literary Prize, czyli Żydowska Nagroda Literacka w Wielkiej Brytanii.
Autor jako ekspert brał udział w debatach i seminariach o holokauście. Zapraszały go amerykańskie uniwersytety. Wywiady z nim ukazały się w zachodniej prasie (New York Times) oraz w telewizji (BBC). Brał udział w talk-show Oprah Winfrey (The Oprah Winfrey Show), występując u boku innej autorki książek o holokauście Laury Grabowski (w rzeczywistości Laurel Rose Willson), która w trakcie programu, widząc Wilkomirskiego, „przypomniała sobie”, że w czasie wojny widziała go w obozie w Auschwitz. Autor wystąpił także w kilku filmach dokumentalnych.