Huśtawka dla wielu krytyków stanowi aluzję do seksualnego aktu. Potwierdzają to również rzeźby amorów – mitologicznych towarzyszy Wenus, bogini miłości – oraz scena miłosna z nagą parą wyrzeźbiona w podstawie posągu. Gęsty las pełen drzew i kwiatów jest częścią zawoalowanego erotyzmu sceny. Huśtawka wprowadza do niej atmosferę intymności, w której podglądacz widzi coś, czego inni nie widzą. Kobieta wie, że jest obserwowana, co sugeruje chęć bycia widzianą. W ten sposób Fragonard wyraził zarówno pragnienie bycia widzianym, jak i chęć zobaczenia. Spadający z nogi but jest wyrazem figlarnej, swawolnej miłości i nadaje scenie dynamizmu. Zdobione siedzisko eleganckiej huśtawki jest wyłożone czerwonym aksamitem, ale liny są miejscami przetarte – jest to realistyczny element, być może potwierdzający, że scena nie jest snem, lecz jawą.
Technika Kompozycja jest piramidalna – dwaj mężczyźni tworzą podstawę trójkąta, a dama jego wierzchołek. Fragonard użył jasnych, pastelowych barw takich jak zieleń, żółć i róż. Zastosowanie pastelowych kolorów nadaje kompozycji lekkości, co jest spójne z przedstawioną sceną – huśtającą się damą. Jednocześnie dzięki użytym ciepłym barwom kobieta wyróżnia się na tle zdominowanym przez odcienie zieleni.