W czasie I wojny światowej zorganizował Obywatelski Komitet Pomocy Nauczycielskiej we Lwowie oraz pomoc dla osób bezdomnych. W 1915 zmobilizowany do austriackiej szkoły oficerskiej, lecz został z niej wkrótce zwolniony, prawdopodobnie ze względów zdrowotnych. W kolejnych latach wojny pracował w wydawnictwie szkolnym we Lwowie.
Niepodległa Polska Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości jako przedstawiciel Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego był zaangażowany w nawiązywanie kontaktów z organizacjami nauczycielskimi z innych byłych zaborów. W 1920 jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego i wziął udział wojnie polsko-bolszewickiej w stopniu sierżanta. Dostał się do niewoli, jednak z niej zbiegł i przez Rumunię powrócił do Polski.
W 1921 był jednym z inicjatorów założenia Stowarzyszenia Chrześcijańsko-Narodowego Nauczycielstwa Szkół Powszechnych. Wszedł w skład zarządu głównego tej organizacji, a od 1925 aż do wybuchu II wojny światowej był jej prezesem. Ponadto działał w Związku Ludowo-Narodowym z list którego w 1922 wybrany został senatorem RP jako reprezentant województwa stanisławowskiego. W Senacie był członkiem komisji Oświaty i Kultury oraz wiceprzewodniczącym sejmowego Koła Nauczycielskiego.