Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zasiadał w sejmiku i wydziale powiatowym w Kielcach. Był również prezesem kieleckiego oddziału Związku Ziemian w Kielcach. W 1919-1921 pełnił funkcję starosty kieleckiego. Działał w Związku Ludowo-Narodowym, z list którego w 1922 wybrany został senatorem RP jako reprezentant województwa kieleckiego. W Senacie był członkiem komisji administracyjnej oraz prawniczej oraz podkomisji ds. przemysłu wojennego. Był również referentem budżetów Ministerstw Przemysłu i Handlu oraz Komunikacji. Był także przedstawicielem polskiego parlamentu w Unii Międzyparlamentarnej. Po zakończeniu kadencji w 1927 nie był już nigdy członkiem parlamentu.
Po utracie majątku w końcówce lat 20. powrócił do Warszawy. Okoliczności jego śmierci są niejasne. Według jednej z wersji w czasie powstania warszawskiego miał zostać zamordowany przez Niemców w szpitalu w Milanówku lub w innych nieznanych okolicznościach. Według drugiej wersji w czasie powstania mieszkał na Saskiej Kępie i po wkroczeniu do prawobrzeżnej części Warszawy Sowietów miał zostać aresztowany przez NKWD, po czym ślad po nim zaginął.