Psychologowie nie wykluczają, że może występować u odbiorcy pewien rodzaj napięcia przy ponownym czytaniu/oglądaniu danej powieści lub filmu, lecz jeśli napięcie wymaga niepewności, to nie ma możliwości, by odczuwać je podczas ponownego czytania/oglądania. Problem ten znany jest jako „paradoks suspensu”, który można wyróżnić w trzech punktach: suspens wymaga niepewności; znajomość przebiegu zdarzeń przez odbiorcę wyklucza niepewność; odbiorcy reagują napięciem na niektóre historie, nawet mając wiedzę o ich zakończeniu.
mały|Według Noëla Carrolla suspens wymaga jedynie rozrywki, a nie rzeczywistej niepewności W ocenie Noëla Carrolla suspens wymaga jedynie rozrywki, a nie rzeczywistej niepewności. W swojej pracy – poświęconej „paradoksowi suspensu” – przekonywał, w jaki sposób można rozwiązać wspomniany paradoks. Zdaniem Carrolla odbiorca, mimo iż ma świadomość jak dany film się kończy, może sobie wyobrazić zupełnie inne zakończenie. W ten sposób samo wyobrażenie sobie, że wynik zdarzenia jest niepewny, wystarcza do tego by odczuwać napięcie, eliminując w ten sposób pierwszą zasadę „paradoksu suspensu” – tylko niepewność jest niezbędna do trzymania w napięciu.