Wyjaśnienie poety nawiązujące do koliszczyzny nie uprawdopodabnia tej wersji, gdyż Dilara zmarła w 1760 roku, a czas trwania koliszczyzny to 1768 rok.
Treść sonetu Ósmy sonet z cyklu został zainspirowany zwiedzaniem ogrodu chana w Bakczysaraju. Jednakże z rzeczywistym ogrodem wiąże go jedynie tytuł sonetu, natomiast w treści sonetu dwa pierwsze czterowiersze są lirycznym wspomnieniem Marii Potockiej, zakończonym w sześciowierszu rozważaniem o wiecznej tułaczce Krymskiego Pielgrzyma. Rzeczywistość w sonecie występuje jedynie jako aluzyjna peryfraza i tak kraj wiosny to Krym, rozkoszne sady to Bakczysaraj, młoda róża to Maria Potocka, podróżni to Polacy, wieszcz to najprawdopodobniej Aleksander Puszkin, dodatkowo trzy pierwsze metafory mają charakter orientalny. Rzeczywistą treścią sonetu jest osamotnienie i tęsknota za Polską, i refleksja, że po Marii Potockiej pozostał grobowiec i wspomnienie poety, a czy przetrwa pamięć po podróżnym (jedno z wcieleń Krymskiego Pielgrzyma, człowieka o gorzkiej i skomplikowanej przeszłości, świadomego wyobcowania i samotności, który jednak zachował poznawczą ciekawość świata), utożsamiany z podmiotem lirycznym.