W listopadzie 1940 roku został członkiem Polskiej Grupy Ekspertów. Wykorzystując swą wiedzę pilota doświadczalnego opracował szczegółowy raport o wadach samolotu Spitfire Mk. I i zaproponował zmiany prowadzące do udoskonalenia jego konstrukcji (poprawa widoczności do tyłu i ułatwienie opuszczania samolotu przy skoku ze spadochronem). 20 marca 1941 roku został awansowany na stopień porucznika.
23 marca 1941 roku został przeniesiony do Działu Aerodynamiki Stosowanej Królewskiego Instytutu Lotnictwa w Farnborough, gdzie zajął się analizowaniem osiągów i charakterystyk wytrzymałościowych płatowców oraz opracowaniu efektywnych metod pilotowani i walki powietrznej. Przedstawił Brytyjczykom wyniki swych doświadczeń w walce kołowej z zastosowaniem klap, uzyskane podczas testowania jesienią 1938 roku szybowca TS-1/34 Promyk. W celu weryfikacji swych prac wykonywał loty bojowe w składzie 309. i 316. dywizjonu. Wykonał loty na około 100 typach alianckich samolotów, w tym prototypowym Miles M.20, a także zdobycznych Fw 190A-4 i Bf 110.