mały|Bajdary w pierwodruku „Sonetów Adama Mickiewicza” z 1826 roku mały|Bajdary w tomie 1 zbioru „Poezye Adama Mickiewicza” z 1899 roku
Bajdary (incipit Wypuszczam na wiatr konia i nie szczędzę razów) – dziesiąty sonet z cyklu sonetów krymskich autorstwa Adama Mickiewicza. Po raz pierwszy został opublikowany w 1826 roku, natomiast dokładna data powstania poematu nie jest znana.
Treść sonetu Dziesiąty sonet z cyklu został zainspirowany został zwiedzaniem doliny Bajdarskiej. W pierwszym czterowierszu, naśladującym swoim rytmem galop konia, oddane są wrażenia wzrokowe odnoszone podczas szalonej jazdy konnej, natomoiast w drugim czterowiersze oddane są wrażenia po tej jeździe, kiedy koń już ustał, a jeździec w ciemności odtwarza przeżyte wrażenia. W sześciowierszu zmęczony natłokiem obrazów Podróżny (jedno z wcieleń Krymskiego Pielgrzyma, człowieka o gorzkiej i skomplikowanej przeszłości, świadomego wyobcowania i samotności, który jednak zachował poznawczą ciekawość świata), utożsamiany z podmiotem lirycznym, uzyskuje chwilowe uspokojenie i niepamięć w półsennej wizji zanurzenia się w morskiej toni.