Następnie wersję tę przytaczały herbarze Ledebura (Wappenbuch der Preussischen Monarchie, 1828), Bagmihla (Pommersches Wappenbuch, 1847), "Nowego" Siebmachera (Der Adel des Königreichs Preußen, 1906), oraz Żernickiego (Der Polnische Adel, 1900, Der polnischen Stammwappen : ihre Geschichte und ihre Sagen, 1904).
Wersja określona jako Grela I odmienny jest zapewne pierwotną wersją herbu Grelów. Znana jest ona z pieczęci Ścibora z Łebuni (legenda otokowa Stibur Grelle) z 1440 roku, Guntera Grelle z 1454 roku i Simona Grelle z 1548 roku.
Herb Nitykowski-Grellen został nadany 10 sierpnia 1892 roku Arturowi Franzowi Hermannowi Nitykowskiemu (1842-1907), który pochodził po kądzieli z rodziny uważającej się za potomków rodziny Grela.
Herbowni Grela (Grell, Grella, Grelle, Grellen, Grelli, Grill, Grille, Grzela, być może Groel).
Przedstawicielowi tej rodziny przypisano (być może błędnie), herb Grela II.