Według innej interpretacji te dwie postaci, które widać po lewej stronie kompozycji, zostały wyczarowane przez czarownicę i przekształcone w demony.
Historyk sztuki Frank Irving Heckes uważał, że obraz powinien nosić tytuł Berganza i Cañizares, ponieważ przedstawia postacie z Noweli przykładnych Miguela de Cervantesa pt. Oszukańczy ożenek i Rozmowa psów. Jest to jeden z najpopularniejszych przykładów motywu czarownic w literaturze hiszpańskiej. Obraz Goi ma przedstawiać scenę, w której czarownica Cañizares wyjaśnia psu o imieniu Berganza, jak wywołać demony i sporządzić magiczne maści do latania. Zarówno dzieło Goi, jak i Cervantesa pokazuje, że wyobraźnia może zmienić to, jak postrzegamy rzeczywistość.
Ten obraz jest też najbardziej zbliżony stylem do serii rycin Kaprysy. Goya używa tam motywu przeobrażenia w zwierzęta jako satyry na zachowanie ludzi, np. w rycinie nr 67 Zaczekaj, otrzymasz namaszczenie. Manuela Mena wskazuje także na podobieństwo kompozycji z XVII-wiecznym obrazem o podobnej tematyce z warsztatu Teniersa. Goya prawdopodobnie nie miał okazji zobaczyć tego konkretnego obrazu flamandzkiego malarza, ale możliwe, że widział podobną kompozycję i zainspirował się nią.