Schemat trójelektrodowego układu pomiarowego. Metody wykorzystujące elektrodę ciekłą z powierzchnią odnawiającą się w sposób okresowy lub ciągły (np. kapiąca elektroda rtęciowa) nazywa się polarografią. Wybór materiału elektrody pracującej ściśle zależy od wartości potencjału reakcji redoks analitu, a zakres jej polaryzacji od składu i pH elektrolitu podstawowego.
Elektroda odniesienia Potencjał elektrody pracującej mierzony jest względem elektrody odniesienia (referencyjnej), która jest niepolaryzowana, tzn. utrzymuje stały potencjał podczas pomiaru woltamperometrycznego. Najczęściej stosowaną elektrodą odniesienia jest elektroda chlorosrebrowa lub kalomelowa.
Elektroda pomocnicza Prąd w układzie trójelektrodowym płynie pomiędzy elektrodą pracującą, a pomocniczą, co zapewnia stałą wartość potencjału elektrody odniesienia. Przeciwelektroda to najczęściej drut lub płytka wykonana z platyny.
Wprowadzenie do układu elektrody pomocniczej ma dwie zasadnicze zalety. Po pierwsze, zapewnia bezprądowe warunki pracy elektrody odniesienia, a po drugie eliminuje wpływ spadku omowego.