Szerokość piku w połowie jego wysokości (b1/2) ma wartość 3,53 RT/nF, co w temperaturze 25 °C oraz dla stanowi wartość 90,6 mV. Odbiegająca od podanej szerokość połówkowa piku świadczy o występowaniu oddziaływań wewnątrzcząsteczkowych w warstwie, a także o niejednorodności pokrycia elektrodowego.
Kryterium świadczącym o odwracalności jest stała wartość potencjałów pików pomimo wzrostu szybkości zmiany potencjału. Prąd piku adsorpcyjnego wyrażony jest następującą zależnością:
gdzie oznacza stężenie powierzchniowe depolaryzatora [mol/cm²].
Zgodnie z powyższym, dla adsorpcyjnych procesów elektrochemicznych prąd piku jest wprost proporcjonalny do stężenia powierzchniowego oraz szybkości zmiany potencjału.
Stężenie powierzchniowe analitu z kolei może zostać wyznaczone z równania:
gdzie to wielkość ładunku zużywana podczas reakcji redoks, wyznaczona z pola powierzchni pod pikiem.
Większość układów opisanych w literaturze odbiega jednak w praktyce eksperymentalnej od modelu teoretycznego. Zachowanie zbliżone do idealnego układu zaadsorbowanego na stałym podłożu można zaobserwować jedynie w zakresie mniejszych szybkości zmian potencjału i dla układów, w których nie występują oddziaływania międzycząsteczkowe.