Erik Valdemar Bergman (ur. 24 listopada 1911 w Uusikaarlepyy, zm. 24 kwietnia 2006 w Helsinkach) – fiński kompozytor, organista, dyrygent i pedagog wywodzący się z mniejszości szwedzkojęzycznej.
Życiorys Studiował muzykologię u Ilmara Krohna i literaturę u Yrjö Hirna na Uniwersytecie Helsińskim (1931–1933) oraz kompozycję u Erika Furuhjelma i Bengta Carlsona i grę na fortepianie u Ilmara Hannikainenena w Akademii Sibeliusa (1931–1938). Ponadto w latach 1937–1939 pobierał studia w Hochschule für Musik w Berlinie u Heinza Tiessena. Kształcił się też w Wiedniu u Josepha Marxa. Odbył podróże do Egiptu, Turcji, Afryki Północnej i na Daleki Wschód. Od 1949 do 1950 roku przebywał w Szwajcarii, gdzie pod kierunkiem Wladimira Vogla zapoznał się z techniką dwunastotonową.
Pisywał jako krytyk muzyczny m.in. do Nya Pressen i Hufvudstadsbladet. W latach 1963–1976 wykładał kompozycję w Akademii Sibeliusa. W 1961 roku przyjęty na członka Królewskiej Szwedzkiej Akademii Muzycznej. Prowadził działalność jako organista i dyrygent chóralny, dyrygował m.in. chórami Akademiska Sångföreningen (1950–1969) i Muntra Musikanter (1951–1978). Był też autorem audycji radiowych. Jego żoną w latach 1961–1996 była Solveig von Schoultz.