W sierpniu 1250 roku najpotężniejszy z pozostałych u władzy Ajjubidów, panujący w Syrii An-Nasir Jusuf (1236–1260), zażądał od Al-Mughisa poddania Al-Karaku i Asz-Szaubak. Ten jednak odpowiedział, że gdyby oddał te fortece nie miałby dokąd odejść i w zamian zaproponował uznanie zwierzchnictwa An-Nasira. Przygotowujący się do odbicia Egiptu z rąk Mameluków An-Nasir przystał na tę propozycję, nie chcąc sobie krępować rąk obleganiem niedostępnych twierdz Zajordania. Pod koniec sierpnia grupa mameluków pod przywództwem Rukn ad-Dina Chass-Turk al-Kabira i Szihab ad-Dina Raszida al-Kabira ogłosiła swoje poparcie dla al-Mughisa jako władcy Egiptu. Nie udało im się jednak obalić rządów Ajbaka i ostatecznie musieli szukać azylu u Al-Mughisa, przy czym wydaje się, że nie miał on żadnych powiązań ze spiskowcami. W lutym 1251 roku An-Nasir poniósł klęskę w Egipcie i Al-Mughis wysłał siły pod dowództwem Rukn ad-Dina Chass-Turka w celu zajęcia Nablusu. An-Nasir początkowo wysłał wojska przeciwko oddziałom Al-Mughisa ostatecznie jednak stwierdził, że w sytuacji zagrożenia przez Mameluków nie może sobie pozwolić na walkę z nim i oddał mu nawet kilka miejscowości na terenie Zajordania i Palestyny, w tym prawdopodobnie Hebron.