Provinz Pommern, 1894) jak również u Ostrowskiego (Księga herbowa rodów polskich, 1897, 1906), Żernickiego (Der Polnische Adel, 1900) i Bonieckiego (Herbarz polski, 1908).
Wersja odmienna herbu znana jest z Herbarza rodzin szlacheckich Królestwa Polskiego z 1910 roku. Prawdopodobnie jest to wersja z jaką wylegitymował się ktoś z rodziny Kręckich w połowie XIX wieku w Królestwie Polskim.
Rodzina Kręckich Drobna szlachta kaszubska, która nazwisko wzięła podobno od wsi Krąg koło Starogardu. Musieli oni utracić rodową wieś stosunkowo wcześnie, ponieważ nie wzmiankuje się ich w ogóle w tej miejscowości. Rodzina odnotowana po raz pierwszy dopiero w roku 1585 w osobie Marcina Kręskiego Krystana. Następnie wymieniany jest Absalon Kręcki w 1593 roku i ponownie Marcin Kręcki. Ów Absalon ożenił się z Barbarą Borzestowską, przez co Kręccy stali się posiadaczami działu we wsi Borzestowo. Rodzina posiadała w XVII wieku także dział we wsiach Koziczkowo, Osowo Lęborskie i Półczno. Rodzina miała też dobra w Prusach Wschodnich. Po rozbiorach Polski, Kręccy służyli licznie w armii pruskiej. Z rodziny tej wywodził się Franciszek Kręcki, który używał przydomku szlacheckiego Kręckich "Bobrius", jego siostrą była Maria Lukrecja Bobrius Kręcka.