1 marca 1920 r. ukończył Obóz Szkół Podoficerskich w Komorowie. Dwa lata później został mianowany podoficerem zawodowym w 35. Pułku Piechoty. W 1927 r. ukończył 6-miesięczny kurs dla podoficerów zawodowych. 23 stycznia 1931 r. został przeniesiony służbowo do 34 Pułku Piechoty na stanowisko szefa kompanii piechoty.
We wrześniu 1939 r. walczył z Niemcami w 34. pp na Pomorzu. Pełnił służbę jako szef 6. kompanii w II batalionie. Był dwukrotnie ranny oraz kontuzjowany. Po rozbiciu pułku ukrywał się w Borach Tucholskich. 8 października dostał się do niewoli niemieckiej w rejonie Laskowic na Pomorzu. Był więziony w Świeciu, skąd został zwolniony w grudniu 1939 r.
Zwolniony 14 grudnia wrócił do Białej Podlaskiej nawiązał kontakt z kolegami z pułku. W styczniu 1940 r. wstąpił do SZP. W 1941 r. objął stanowisko kwatermistrza oddziału specjalnego ZWZ-Związku Odwetu (ZO), podlegającego komendzie Inspektoratu Rejonowego ZWZ-AK „Radzyn”. W maju 1943 r. został wyznaczony na stanowisko zastępcy komendanta rejonu VII (m. Biała Podlaska) Obwodu AK Biała Podlaska. Równocześnie był instruktorem w konspiracyjnej Szkole Podchorążych i Podoficerów AK w Małaszewiczach. W październiku 1943 r. został przeniesiony do rejonu VII Obwodu AK Biała Podlaska, w którym był zastępcą komendanta i szefem Szkoły Podoficerskiej AK w Romanowie.