W tym czasie kierował kursem podchorążych rezerwy przy 4 pułku strzelców podhalańskich w Cieszynie. W 1939 był dowódcą batalionu KOP.

Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej. W stopniu majora był dowódcą 6 kompanii specjalnej (fortecznej) ckm z 11 pułku piechoty (w ramach Zgrupowania „Tarnowskie Góry” i Grupy Operacyjnej „Śląsk”) w sile de facto czterokompanijnego batalionu (po przeformowaniu w Krakowie jako III batalion), dowodząc którym 8 września 1939 walczył w bitwie pod Ksanami, odnosząc ciężkie rany. Został wzięty przez Niemców do niewoli. Po uwolnieniu wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych i w stopniu majora od 16 kwietnia 1946 do 1947 dowodził 13 Wileńskim batalionem strzelców, będąc ostatnim dowódcą tej jednostki.

Po wojnie pozostał na emigracji i osiadł w Oksfordzie. Był tam wyróżniającym się działaczem społecznym. Współtworzył Koło Szkół Podchorążych Piechoty w Londynie, którego był wieloletnim prezesem. Do końca życia był w stopniu podpułkownika. Zmarł 1 lipca 1983 w Oksfordzie.