Nagrywano tylko to, co interesowało redakcję.
Zdaniem kandydat nauk psychologicznych Karine Sieriebriakowej Pacanki ukazywał straumatyzowane młode kobiety, które miały „przepracować” swoje traumy podczas trwania programu. W rzeczywistości uczestniczki były narażane na skrajny stres, konfrontacje z rekonstrukcjami przeżytych dramatów, upokorzenia oraz ekstremalne wyzwania. Naturalne reakcje emocjonalne były karane, a przemoc podawana pod płaszczykiem troski i edukacji. Program, mimo oprawy i pozorów pomocy, propagował przemoc i mógł wprowadzać widzów w błąd co do roli psychologów, znieczulając społeczeństwo na krzywdę innych.
Krytykowano metody wychowawcze, które polegały na eksperymentach i zadaniach mających przełamywać strach i kompleksy. Uczestniczki mierzyły się z sytuacjami, które wywoływały lęk i dyskomfort (np. kontakt z gryzoniami, brudem, przemocą, wizyty na cmentarzu, symulowanie śmierci, bójki). Mimo że część zadań była praktyczna (opieka nad dziećmi, gotowanie itd.), ale celem ich wszystkich było rozwijanie odwagi, niezależności i samodzielności. Krytyka wskazywała, że takie metody nie odpowiadają potrzebom kobiet, których siła jest w delikatności, budowaniu bliskich relacji i poczuciu bezpieczeństwa w związku.