Ograniczenia zbrojeniowe przyjęte w ramach tzw. Opcji Zmiany przez Brytyjskie Siły Zbrojne w 1993 r. spowodowały, że Brytyjska Armia Renu została zastąpiona siłami w wielkości ok. 25 tys. żołnierzy, podzielonymi między dowództwo Aliancki Korpus Szybkiego Reagowania w Europie, 1 Dywizję Pancerną, inne siły wsparcia bojowego i zabezpieczenia logistycznego oraz elementy administracyjne podlegające pod Brytyjskie Dowództwo Wsparcia w Niemczech. Garnizony, które w tamtym czasie zostały zamknięte, to: Soest (baza 6 Brygady Pancernej), Soltau (baza 7 Brygady Pancernej) i Minden (baza 11 Brygady Pancernej).

Dowódcami drugiej Brytyjskiej Armii Renu byli: feldmarsz. Bernard Law Montgomery (1945–1946) gen. Richard McCreery (1946–1948) gen. Brian Horrocks (1948) gen. Charles Keightley (1948–1951) gen. John Harding (1951–1952) gen. Richard Gale (1952–1957) gen. Dudley Ward (1957–1960) gen. James Cassels (1960–1963) gen. William Stirling (1963–1966) gen. John Hackett (1966–1968) gen. Desmond Fitzpatrick (1968–1970) gen. Peter Hunt (1970–1973) gen. Harry Tuzo (1973–1976) gen.