Rodzina Krokowskich Jedna z najznaczniejszych i najzamożniejszych kaszubskich rodzin szlacheckich. Jej nazwisko pochodzi od wsi Krokowa w powiecie puckim. Protoplastą rodu był Jerzy z Wikrowa (Jurge Wickerauw), rycerz pruski, komornik wielkiego mistrza krzyżackiego, który otrzymał Krokową w 1448 roku. Jego dwaj synowie: Wawrzyniec i Gniewomir, założyli dwie najstarsze gałęzie rodu. Pierwsza siedziała na dobrach Roszczyce, druga na rodowej Krokowej. Wawrzyniec Krokowski gościł u króla Jana Olbrachta i brał udział w jego wyprawach wojennych. Zmarł w 1497 w czasie jednej z takich wypraw. Jego najstarszy syn, Jan, został stracony przez gdańszczan za napad na kupców gdańskich w 1516 roku. Był to wyrok, który odbił się głośnym echem, oprotestowała go pomorska szlachta, co przyczyniło się do cofnięcia Gdańskowi prawa do sądzenia i skazywania szlachty w 1521 roku. Brat Jana, Jerzy, skupił w jednym ręku dobra krokowskie i roszczyckie, pełnił lokalne urzędy ziemskie. Barwną postacią był syn ostatniego, Reinhold. Uczestnik wielu wojen pod sztandarami polskim, cesarskim i francuskim. Walcząc po stronie hugenotów przeszedł na protestantyzm, które to wyznanie utrzymało się następnie w rodzie. Kolejną linię rodu, osiecką, założył jego syn, Jerzy, który kupił m.in. Osieki Lęborskie. Jego wnukiem był Ernest Jerzy Krokowski.