Niewola kontraktowa była także często stosowana przez różne rządy Anglii i Wielkiej Brytanii jako forma kary dla pokonanych przeciwników w rebeliach i wojnach domowych. Oliver Cromwell wysłał w przymusową niewolę kontraktową tysiące jeńców wojennych pojmanych w bitwach pod Preston (1648) i pod Worcester (1651). Król Jakub II Stuart zachował się podobnie po rebelii Monmoutha w 1685, a podobne kary były praktykowane również w XVIII wieku.
Niewolnicy kontraktowi nie mogli brać ślubu bez zgody swojego pana, byli czasem poddawani karom cielesnym oraz nie posiadali podmiotowości prawnej. Aby zapewnić, że ramy czasowe kontraktu zostaną w pełni wypełnione, w przypadku zajścia w ciążę przez niewolnicę kontrakt pozostawał zawieszony na okres jej niezdolności do pracy. Po zakończeniu okresu pracy opisanego w kontrakcie, niewolnicy odzyskiwali swoje prawa i stawali się wolni.