wiadomość, że tysiące robotników Zakładów Putiłowskich razem z rodzinami brało udział w wiecu pod Pałacem Taurydzkim. Trocki i Zinowjew doszli do przekonania, że niezadowolenie społeczne było tak duże, iż żadna siła nie mogła już powstrzymać protestów, chociaż nadal byli zdania, że powinny być one pokojowe. Od tego momentu to działacze bolszewickiej organizacji wojskowej, na czele z Nikołajem PodwojskimR. Pipes, Rewolucja..., s. 340., byli głównymi przywódcami manifestacji. Jeszcze w nocy zaplanowali początek demonstracji zbrojnej na następny dzień na godz. 10.
4/17 lipca alt=|mały|Manifestacja 4/17 lipca 1917 r. Strzelanina na rogu Prospektu Newskiego i Prospektu Litiejnego 4/17 lipca do Piotrogrodu dotarły wiadomości o tym, że rozpoczęta krótko wcześniej ofensywa Frontu Południowo-Zachodniego załamała się, a wojska rosyjskie ponosiły ciężkie straty. Demonstracje trwały, chociaż część oddziałów biorących w nich udział poprzedniego dnia zrezygnowała, zniechęcona brakiem efektów protestu. Inne jednostki wojskowe wciąż nie zdecydowały się, kogo poprzeć. Około 11 żołnierze pułku karabinów maszynowych oraz członkowie Czerwonej Gwardii obsadzili kluczowe punkty w mieście (m.in. na dworcach Finlandzkim i NikołajewskimR. Pipes, Rewolucja..., s. 343.). Dołączyli do nich marynarze z Kronsztadu w liczbie 5–6 tys.