W 1983 Główny Urząd Geodezji i Kartografii we współpracy z Polskim Związkiem Niewidomych zadecydował o sformowaniu zespołu ekspertów, którzy mieli się zająć procesem powstawania serii map dla osób niewidomych. Mapy redagował kartograf Janusz Łopatto, a wydawano je w technice termiczno-próżniowej. Pierwszy zamysł wydania szkolnego Atlasu Geograficznego Polski narodził się w 2003. Obecnie tyflomapy wytwarza się metodami termoformowania plastiku, sitodrukiem wypukłym, a także wydrukiem 3D. Duża rozbieżność w możliwościach percepcyjnych odbiorców oraz występowanie różnych metod wytwarzania map dla osób z wadami wzroku sprawiają, że trudne jest utworzenie jednolitych standardów w tym zakresie. Niektóre kraje, między innymi Australia, Japonia i Brazylia, prowadzą, mimo tych utrudnień, prace mające na celu ujednolicenie i standaryzację tyflomapWabiński, J. , Mościcka, A., Trzeci wymiar na mapie krain geograficznych – koncepcja tyflomapy w druku 3D, w: Roczniki Geomatyki, tom 15, nr 4(79)/2017, s. 391-409.