Mury obronne Braniewa – zespół średniowiecznych obwarowań Braniewa, budowanych od początku XIV wieku, w większości rozebranych w XIX wieku.

Historia alt=|lewo|mały|265x265px|Mury obronne od północnej strony miasta na miedziorycie Hartknocha z 1684 Braniewo zostało założone w 1254 roku przez biskupa Anzelma. Wskutek ciągłych wojen prowadzonych z plemionami pruskim było raz po raz niszczone (w latach 1242 – I powstanie pruskie, 1261 – II powstanie pruskie oraz w 1277), toteż lokację trzeba było powtórzyć w nowym, lepszym, tj. bardziej obronnym miejscu. 1 kwietnia 1284 roku Braniewo ponownie otrzymało przywilej lokacyjny na prawie lubeckim, lecz lokalizację wybrano tym razem nieco w górę rzeki w naturalnym zakolu Pasłęki, które miało osłaniać osadę. W latach 1279–1284 rozpoczęto budowę ziemnego wału, a najwcześniejsza wzmianka o otaczających miasto drewnianych umocnieniach (palisadach) pochodzi z 1300 roku. Drewniano-ziemne obwarowania w XIV wieku zaczęto stopniowo zastępować fortyfikacjami murowanymi. Gdy ze względu na istniejące oddalenie muru obronnego od brzegu rzeki Pasłęki dawał on niedostateczną ochronę miastu, do 1434 roku wzniesiono drugi, zewnętrzny pas obwarowań. Obwarowania Braniewa dobrze spełniały swą rolę, zniechęcając i odstraszając najeźdźców od napaści.