Podczas pobytu w Rosji nauczył się rosyjskiego, później opanował język polski i czeski, następnie języki południowosłowiańskie. Po raz pierwszy odwiedził Bałkany w 1890, a po otrzymaniu w 1895 stypendium wyjechał na rok, odwiedzając Słowenię, Serbię i Czarnogórę. Podróżował też przez Morze Czarne do Rosji aż po Azję. Niemal co roku odwiedzał niektóre kraje słowiańskie.
Tłumaczył na szwedzki m.in. polską literaturę, zwłaszcza utwory pisarzy romantycznych, m.in. Pana Tadeusza A. Mickiewicza (1898), dzieła J. Kochanowskiego, S. Wyspiańskiego i W.S. Reymonta; W 1899 opublikował wybór przekładów Polska skalder (Polscy poeci). Z utworów pisarzy słowiańskich przełożył też m.in. Eugeniusza Oniegina Puszkina (1889), utwory Fiodora Dostojewskiego, Leonida Andriejewa i Ivo Vojnovicia. W 1896 wydał wybór przekładów Ur slavernas diktvärld (Ze świata poezji słowiańskiej. Napisał też studia slawistyczne Slavia wydane w dwóch tomach w latach 1896-1897. Mimo opublikowania kilku prac naukowych nie został w pełni zaakceptowany przez szwedzki świat akademicki ani uznany przez szwedzkie środowiska literackie,