Po powstaniu lewicowych eserowców w lipcu 1918 wystąpił z partii lewicowych eserowców i we wrześniu 1918 wstąpił do RKP(b), w 1919 został członkiem Rady Kijowskiej, później pracował jako wykładowca kolejno w Kijowie, Charkowie i Stalino (obecnie Donieck), otrzymał tytuł profesora. Od listopada 1930 do maja 1931 był rektorem Stalińskiego Instytutu Górniczego im. Artioma, później członkiem Moskiewskiej Rady Miejskiej, następnie do lutego 1938 kierował działem materializmu dialektycznego Moskiewskiego Instytutu Chemiczno-Technologicznego.
17 lutego 1938 został aresztowany podczas wielkiego terroru, 3 października 1938 skazany na śmierć przez Wojskowe Kolegium Sądu Najwyższego ZSRR pod zarzutem aktywnego udziału w terrorystycznej organizacji eserowców i jako nieprzejednany wróg WKP(b) i władzy radzieckiej i natychmiast rozstrzelany. 14 maja 1957 pośmiertnie go zrehabilitowano.
Bibliografia
Przewodnik po historii Partii Komunistycznej i ZSRR (ros.) [dostęp 2019-11-03] Martyrolog rozstrzelanych w Moskwie i obwodzie moskiewskim (ros.) [dostęp 2019-11-03]
Kategoria:Działacze eserowców Kategoria:Lewicowi eserowcy Kategoria:Ludzie związani z Charkowem Kategoria:Ofiary wielkiej czystki Kategoria:Rosyjscy politycy Kategoria:Rosyjscy rewolucjoniści Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1938