As-Salih nie miał dość siły by ukarać potężnego emira i nie pozostało mu nic innego niż skoncentrowanie swojej armii w obozie w Al-Mansurze.
As-Salih zmarł 22 listopada 1249 roku i wdowa po nim, Szadżar ad-Durr, działając w porozumieniu z Fachr ad-Dinem postanowiła ukryć jego śmierć przed armią. Wkrótce potem wydano rzekomy dekret As-Saliha nakazujący złożyć przysięgę lojalności jemu oraz jego synowi i następcy tronu, Al-Mu’azzamowi Turan Szahowi (1249 - 1250), oraz oddający Fachr ad-Dinowi "dowództwo nad armią i jej Atabakijja, a także prowadzenie spraw królestwa"Suluk, I, s. 343 za: Levanoni 1990, s. 130. Tym samym Fachr ad-Din został głównodowodzącym armii (atabak al-asakir), co było zwyczajową prerogatywą sułtana, oraz administratorem królestwa i "zaczął wypełniać funkcje sułtana". Jednocześnie do Al-Mu’azzama, przebywającego w Hisn Kajfie (dzis. Hasankeyf), wysłano posłańców z wiadomością by ten jak najszybciej przybył do Egiptu. Fachr ad-Din, mający także oparcie w swojej potężnej rodzinie, wydawał się zajmować wygodną pozycję w nadchodzącej rozgrywce o władzę, jednak wszelkie jego kalkulacje zostały brutalnie przerwane przez nagły atak krzyżowców na Al-Mansurę, w wyniku którego zginął w bitwie w dniu 9 lutego 1250 roku.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Arabowie Kategoria:Muzułmanie okresu krucjat Kategoria:Urodzeni w XII wieku Kategoria:Zmarli w 1250