Po udanych próbach wszczepienia sztucznej zastawki u psów Starr zdecydował się na wszczepienie sztucznej zastawki u człowieka. 25 sierpnia 1960 podjął pierwszą próbę u chorej po reumatycznym zapaleniu wsierdzia z ciężką niedomykalnością zastawki mitralnej po dwóch nieudanych operacjach naprawczych zastawki mitralnej. Pacjentka przeżyła operację, ale zmarła we wczesnym okresie pooperacyjnym z powodu zatoru powietrznego. 21 września 1960 Starr po raz drugi wszczepia sztuczną zastawkę mitralną u starszego pacjenta. Operacja udała się i chory zmarł 10 lat później z powodu powikłań po upadku z drabiny (badanie sekcyjne nie wykazało zmian patologicznych na zastawce). W tym czasie wszczepiono już wiele tysięcy sztucznych zastawek serca.
Na początku 1961 wszczepiono następne zastawki w pozycji mitralnej, u sześciu pacjentów, którzy przeżyli, byli w dobrym stanie ogólnym. W marcu 1961 na Florydzie Starr wygłosił wykład dla Amerykańskiego Towarzystwa Chirurgicznego (American Surgical Association), który dla Alberta Starra i Lowella Edwardsa jest jedną ze 100 najważniejszych publikacji z zakresu kardiologii.
W maju 1963 Starr dokonał udanej wymiany trzech zastawek (aortalnej, mitralnej i trójdzielnej) u człowieka.