Oddział działał od początku 1951, w ciągu kilku miesięcy dokonując kilkunastu napadów na urzędy gminne i pocztowe oraz mieszkania aktywistów partyjnych. Do zwalczania partyzantki Schaaka zaangażowano znaczne siły jednostek bezpieczeństwa, którym udało się ustalić jego tożsamość, ale ten unikał aresztowania, korzystając z sympatii miejscowej ludności. Podczas rozbijania grupy w 1951 został aresztowany jego brat, a Schaak ukrywał się. Rok później ostatecznie zbiegł do Berlina Zachodniego, gdzie wywiad amerykański zaproponował mu współpracę. Wówczas Schaak odbył przeszkolenie dywersyjne. Przed ostateczną ucieczką Schaak wysłał do ministra spraw wewnętrznych list z żądaniem zwolnienia aresztowanych członków jego organizacji.

W następnych miesiącach wrócił na Mazury jako agent amerykańskiego wywiadu i w latach 1952–1953 pięciokrotnie podróżował między Polską i Niemcami, przewożąc meldunki nt. sytuacji gospodarczej i rozmieszczenia garnizonów wojskowych oraz szmuglując ludzi próbujących uciec na Zachód (łącznie dziewięć osób, w tym własną matkę i siostrę). Aresztowany pod koniec 1953 po pościgu przez Wojska Ochrony Pogranicza. 24 października 1953 Wojskowy Sąd Rejonowy w Olsztynie skazał Schaaka na karę śmierci, utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych, a 11 stycznia 1954 Najwyższy Sąd Wojskowy utrzymał wyrok w mocy.