Historia Zakład został powołany w 1958 r. jako Ośrodek Pracy dla Więźniów I Klasy podległy Centralnemu Więzieniu w Koszalinie. Zarządzeniem Nr 93/61 Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 grudnia 1961 r. nadano Ośrodkowi Pracy Więźniów w Czarnem uprawnienia Centralnego Więzienia. Powstał w miejscu obozu jenieckiego Stalag II B Hammerstein (Lager Nord) i późniejszej jednostki wojskowej.
Bunt w 1989 7 grudnia 1989 r. Sejm PRL przyjął amnestię, która jednak nie objęła recydywistów, jak oczekiwali skazani. W zakładzie przebywało wtedy ok. 1500 więźniów, w tym wielu recydywistów z ciężkimi wyrokami. Po ogłoszeniu informacji o amnestii w zakładzie karnym wybuchł bunt. Skazani zaczęli niszczyć i podpalać wyposażenie pawilonów. Gdy strażnicy próbowali ich powstrzymać, więźniowie rzucali w nich i bili. Gdy w obawie przed stratami naczelnik więzienia kpt. Andrzej Łamnicki nakazał strażnikom wycofać się poza mury, skazani opanowali teren zakładu karnego. Próbowali szturmować główną bramę i mury, ale nie zdołali wydostać się na zewnątrz. Więźniowie zaatakowali też zbrojownię oraz wartownię. W ich rękach znalazł się pistolet i ręczny wyrzutnik granatów. Wśród skazanych doszło do wielu samosądów. Trzech więźniów zostało zamordowanych, a wielu było rannych. W celu stłumienia buntu wrzucano granaty z gazem i ładunki ogłuszające.